Stage in Suriname(en andere dingen)

Over Suriname en andere dingen
Hallo, ik ben Brenda en ik ben afgestudeerd in HBO Communicatie. Op dit moment doe ik de Verkorte Pabo (tweejarig). Omdat ik vijf maanden naar Paramaribo (2-9-2004 t/m 3-2-2005) ben geweest om stage te lopen bij De West, een krant, heb ik besloten om hierover een weblog bij te houden. Op dit moment ben ik van plan dit weblog nog sporadisch bij te houden met o.a. opvallend nieuws uit Suriname of opvallende/leuke dingen uit mijn dagelijks leven. Ik zou het erg leuk vinden als je een reactie achterlaat!

De logs over Suriname kun je trouwens vinden in het archief.

Weer thuis

Inmiddels weet iedereen het al, maar zo'n weer-thuis- berichtje mag natuurlijk niet op de weblog ontbreken. Dus....ik ben weer thuis, na een voorspoedige, maar opgeblazen-maag-veroorzakende reis. Had graag nog meer van Guatemala gezien en wil ook wel weer terug naar de vriendelijkheid in de kroeg (lees; geen kwaadkijkende mensen als je per ongeluk tegen iemand aanbotst en mensen die je gezellig vanuit t niets aanspreken) Ben alweer druk aan het werk om mn geld terug te verdienen dat ik daar heb uitgegeven, maar toch heb ik nog een vakantiegevoel, eenvoudigweg omdat t zomer is en omdat ik 's avonds heerlijk kan chillen en na mn werk terrasjes kan pakken, jeeeh.

Ik heb t geweldig gehad en wil volgend jaar graag weer op reis, maar eerst dinero sparen....Bedankt voor jullie leuke berichtjes op mn log, vind het altijd erg leuk om te lezen, ook al heb ik niet op alles gereageerd. Ik waardeer het:)

Liefs

vervolg Tikal enzo

Het begon dus te regenen, nadat wij net weer naar beneden waren geklommen van een tempel. Hozen doet het hier eigenlijk wel elke dag, maar dan in de middag. Ben nog nooit zo vaak doorweekt geweest als hier. Ik raad Tikal echt aan, mocht je ooit eens in Guatemala zijn, evenals Río Dulce.  De website van het ministerie raadt het af, maar ach...iedereen gaat ernaartoe en ook ik ben veilig weer teruggekomen...In ieder geval...ik kon de hele dag wel op dat water blijven, heerlijk. Na Tikal reden we naar het hotel voor de volgende nacht. Het was een hotel ecológico, een erg leuk concept met goed, eigen verbouwd en eigengemaakt eten. Voor de avond hadden de chauffeurs rum en cola meegenomen, dus dat gingen we opdrinken op één van de kamers. Een dove vrouw /meisje ging in gebarentaal grappen bedenken, erg leuk om te zien. Na de rum en de cola ben ik nog even naar het barretje van het hotelletje geweest, heb even darts gespeeld met één van de chauffeurs. Er was een erg mooie sterrenhemel, maar ik was moe van al dat gereis en ben niet al te laat mn bedje ingegaan. Niet veel later kwamen Katy en Hannah, twee Engelse meiden waar ik hier veel mee omga, ook binnen en we hebben heerlijk geslapen en we hoopten dat we geen tarantula op onze kamer zouden vinden...De ochtend erop zagen we een foto van één van de jongens (Ronan, hij zit ook bij hetzelfde project als ik en we lopen er elke dag samen naartoe) met een enorme tarantula, brrrr. Het ontbijt was weer goed, we hadden even vrije tijd tot een uurtje of tien en we vertrokken huiswaarts. Onderweg hebben we een kasteeltje bezocht, el castillo de San Felipe en we hebben nog een Maya park bezocht, Quirigua, met erg interessante Maya kunst. Moe maar voldaan, én na een racewedstrijd tussen onze twee busjes, whooehoeee, kwam ik rond 22u thuis.

Gisteren was mn laatste dag op het project. Ik had snoepjes voor de kids gekocht, heb wat geld gegeven voor een watertank en heb afscheid genomen. Ik was alleen wat ziek die ochtend, ik denk een combi van de avond ervoor waarbij ik redelijk wat gedronken had...ja, ik...en een rommelende maag, dus ik ben eerder naar huis gegaan. Nu heb ik nog twee ochtenden om te relaxen, mn laatste twee dagen Spaanse les gaan in en ik ga zaterdag de volcán Pacaya beklimmen. Heb al goede schoenen geleend van Katy, dus dat moet goedkomen. Gisteravond was er afscheid van een ex-huisgenootje van me. Zij verblijft in een hotelletje, the Black Cat. Daar hebben we even wat gedronken en ik ben maar vroeg naar huis gegaan ivm de avond ervoor... Dat ex-huisgenootje vertrekt vandaag. Ben nog nooit zoveel uitgeweest als hier, maar daar heb je vakantie voor he, en je kunt drankjes van 30 cent niet laten staan, haha. Vanavond ga ik wat drinken met een paar meiden uit Friesland, morgen uit voor de laatste keer met de Engelse meiden, hopelijk zaterdagavond ergens eten oid en dan al bijna weer naar huis. Pap en mam, de laatste avond verblijf ik in een hotel in Antigua, Black Cat, want ik stond maar tot 2 aug.op papier bij de familie.

Time flies when you´re having fun. Tot snel!

Río Dulce, Livingston en Tikal

Goed, mn laatste verhaal op de weblog denk ik. Doordeweek gaan mijn project en mijn Spaanse lessen gewoon door. Ik heb het er maar druk mee. Daarom heb ik besloten dat ik woensdag stop met mijn `project', zodat ik nog wat tijd heb om dingetjes af te ronden en om wat door Antigua te lopen en dingen te kopen. Mn Spaans gaat vooruit. Mn lerares zei dat ze al tegen me praat zoals ze tegen haar amigas praat, maar zelf praten blijft lastiger dan verstaan.

Donderdag begon dan mn tripje naar Río Dulce, Livingston, Tikal en nog wat plekjes zoals een kasteel en een ander Mayapark, Quirigua.
Onderweg vielen me een aantal dingen op;
- De chauffeurs houden ervan om tegen elkaar te racen
- De plaatsjes die je tegenkomt hebben namen zoals Agua Caliente, dit was een aldea, een soort dorp, maar t bljft leuk zon naam
- Op elke hoek is reclame te vinden van het Guatemalteekse bier, Gallo of van een Guatemalteekse provider, Tigo
- Mensen houden evan om met zn drieen op een motor over de carretera te scheuren, zonder helm op en met kind achterop, zo niet twee kinderen
- Mensen houden er ook van om achter in de bak van een auto te zitten, ook als het regent, en dan over de carretera te scheuren.

Bueno, over naar mn tripje. Río Dulce is een rivier in de jungle, zo´n 7 uur rijden van Antigua. Met een bootje zijn we over de rivier gescheurd. Heerlijk, ik had echt een vakantiegvoel. Dat had ik al toen we donderdagavond bij het hotel aankwamen, er was zowaar warm water, de kamers waren ruim en schoon en het zag er mooi uit. We hebben de hele dag op de rivier doorgebracht, lekker varen, zwemmen, jungle bekijken, genieten van het uitzicht en de racende boot en eten bij een restaurant dat er tropisch uitzag. We voeren naar Livingston, een dorp aan de Caribische zee, met Caribisch uitziende mensen(anders dan de gemiddelde Guatemalteek dus:)). Even rondgekeken, weer gegeten en op naar het hotel voor de volgende dag. Dit hotel was in Petén, St. Helena, een stadje vlakbij Tikal, waar we de volgende dag vroeg naartoe zouden gaan. Het hotel was heerlijk. Met zwembad, airco, hangmatten enz. Na een goede nachtrust gingen we al vroeg, om 6u naar Tikal. Geweldig wat die Maya´s allemaal hebben gemaakt! Na een erg interessante en vermoeiende tour door Tikal, zie foto's op mn Hyves, begon het keihard te regenen. In Suriname duurden die buien zo'n 5 minuten, maar hier natuurlijk niet. Ook heb ik normaliter nooit last van hoogtevrees, maar de trapjes om de tempels te beklimmen waren nou niet echt breed... Tot zover... Volgende keer meer! Ik moet eten...

Liefs

Tripje dos en meer

Hai allemaal,

Nou ik raak hier al aardig gewend en dan ben ik al op de helft hahaha. In het weekend heb ik twee nieuwe huisgenoten gekregen, een Nederlandse en een jongen uit Duitsland die in Nederland studeert. Leuke mensen, dus da's mooi. De familie komt nu ook bij ons aan tafel eten omdat het nu weer past. Met mn Spaanse lessen gaat het op zich goed, ik kan eindelijk weer in de verleden tijd praten. Ik was namelijk vergeten hoe dat ook alweer ging, maar voordeel is dat ik het sneller onthoud en dat ik dus niet heel veel moeite voor mn huiswerk hoef te doen, want jaja dat heb ik ook. Was ik blij dat ik van school af was...Nee hoor, vind het nog erg leuk.

Ahora...mijn tripje... ik had in mn eentje een weekend naar Lago de Atitlán geboekt. Veel mensen hier zouden naar Monterrico beach gaan, waar een zwart strand is, maar ik had in mn hoofd dat ik dit meer wilde zien, dus heb ik geboekt bij een travel agency. Zo gezegd, zo gedaan. Eenmaal aangekomen in mn hotel, ontmoette ik en meisje uit Canada (nou ja, die zat al bij me in de shuttlebus, maar ze was behoorlijk ziek van de hobbelige rit) en ik ontmoette nog een meisje en twee jongen uit de VS. Er zijn hier overigens erg veel Amerikanen... Zo konden we met zn allen Panajachel verkennen (het stadje waar ons hotel was) en het Lago zelf. Wat een prachtig meer zeg! Het meer is omgeven door vulkanen omdat het ooit eens ontstaan is door een grote uitbarsting. In dit gat is water gekomen en dus vind je een heel groot meer temidden van vulkanen. We hebben eerst wat gegeten bij een leuk restaurantje, Jasmin, en we zijn daarna op een bootje op het meer gegaan. Ik vind het heerlijk om te varen, dus ik heb me opperbest vermaakt. We zijn naar Santiago gevaren en naar een plek waar thermaal water was. Lekker over het meer scheuren, whoehoe! Natuurlijk veel te veel betaald om het bootje te huren, maar ach, de bootsman deed  wat we wilden. Na een dag bij het meer en over het meer varen en in het stadje Panajachel kijken, hebben we ´s avonds nog even lekker gegeten bij een restaurant met een prachtig uitzicht over het meer, nog even gekletst op één van onze kamers in het hotel met warm water jajaja. Hierna was het tijd om ons bedje op te zoeken. De volgende ochtend vertrokken we weer vroeg naar Chichicastenango, waar een grote markt is met allerlei Maya spulletjes, fruit, vlees, groente, vis etc. Ik vind markten leuk voor twee uurtjes en hoe kleurrijk en interessant zoiets ook is, na een tijdje hadden we het wel gezien. We hebben nog een kerkhof bezocht (overigens erg kleurrijk en interessant om te zien, aangezien er vooral tombes staan...) en hebben het stadje Chichicastenango verder bekeken. Op weg naar Chichicastenango ontmoetten we een jongen uit de VS, waar we de hele dag mee opgetrokken hebben. Tegen 14u gingen we weg en rond 17u waren we weer in Antigua, alwaar het hoosde. Kletsnat, maar hongerig hebben we een restaurantje opgezocht, Sangre. Hier kon je zogenaamde ´bocas´(vergelijkbaar met tapas), bestellen. Lekkerrrr, maar duur voor Guatemalteekse begrippen. Ach....mag best een een keer haha, wel 11 euri was het. Toen ik vandaag aan mn juf vertelde hoe het restaurant heette waar we de bocas hebben gehad, vroeg ze: wie noemt zn restaurant nu bloed? Tja, ik ben niet Guatemalteeks, misschien zit er wel een geweldige gedachte achter...

Van donderdag tot en met zondag wil ik naar Tikal, naar Río Dulce en naar Livingston, dat ligt aan de Caribische kant. Ben weer benieuwd! Foto´s zijn te vinden op mn Hyves.

Liefs!

Tripje uno

Van t weekend ben ik naar Semuc Champey geweest, samen met nog zo´n 20 andere studenten hier, allemaal van de school waar ik Spaans krijg.  In de lonely planet staat dat er mensen zijn die dit het mooiste stukje Guatemala vinden, dus dat beloofde wat. Mooi was het in ieder geval wel. Ik houd van de jungle! Semuc Champey is een soort van natuurlijk meer, maar is erg mooi in de jungle gelegen en het heeft een mooie blauwgroene kleur. Ik houd dus van de jungle, maar ik houd niet van gladde paadjes enzo, die daar natuurlijk in groten getale zijn. De reis vanaf Antigua naar Semuc duurt zo'n 8 uur, dus we moesten al op vrijdag weg om daar te komen. Die nacht verbleven we in een hotel en de volgende dag gingen we verder. Ik ben kampioen geworden in het vroege opstaan, ben nu gewend om elke dag om ongeveer 6.15 op te staan. In Semuc zelf, gingen we een soort junglepad op naar boven. M'n conditie is op de proef gesteld, maar eenmaal boven was er een prachtig uitzicht over het meertje. Het was de reis in ieder geval waard. De reis zelf was trouwens ook geweldig, met mooie wolkenpartijen, veel bergen en vulkanen enzovoort. We gingen omhoog, dus mooie uitzichten waren er ook. Geweldig om te zien! Langs de kanten van de straten lopen vaak mensen waarvan je denkt: "Waar komen die in godsnaam vandaan??", aangezien er dan in de wijde omgeving geen huis te bekennen is.

Na Semuc zijn we nog naar grotten geweest. De grotten op zich waren niet zo spectaculair, maar er leven heel veel vleermuizen in die grotten. Toen het donker werd, vlogen al die vleermuizen uit, het waren er werkelijk wel een paar duizend. Ze vliegen dan rakelings over je hoofd, dankzij hun goede sensor. Prachtig gezicht. Die avond bleven we in een soort hostel. Iedereen ging vroeg naar bed, want we hadden echt ongelooflijk veel gelopen, gezwommen en gekeken. De volgende dag was het alweer tijd voor onze terugtocht, onderweg zijn nog naar het Biotopo de Quetzal geweest. De quetzal is de munteenheid én de nationale vogel van Guatemala. Geen quetzal gezien, maar wel gehoord, haha. Ik was zo stom om slippers aan te doen. Ik had het gevraagd aan de gids en die zei: "Sí, no es un problema". Wel dus, ongeveer op de helft van de tocht naar boven waren mn slippers kaduuk. Gelukkig had een ander meisje nog slippers mee, pfff. We kwamen ongeveer om 18u s avonds thuis en zijn nog met een groep wezen eten in de Pollo Campero, das een soort nationale Mac Donalds maar dan met kip.

Entonces mn Spaanse lessen. Ik lach erg veel met mn lerares Spaans, Mirian. Meestal is dat omdat ik weer iets geks zeg. Ik heb bijvoorbeeld al gezegd dat ik me wil omkleden in de straat. Ik zei per ongeluk cambiar ipv caminar. Zoiets gebeurt meestal aan het einde van de middag omdat ik dan best moe ben! Ze ligt dan in een deuk en ik ook, want ik heb dan meteen door dat ik iets heel raars zeg. Wanneer ik iets fout doe roept ze heel hard: Nooooooooooooo, Brendaaaaaaaaaaaaaa en ik sla vervolgens m'n handen voor mn ogen en ik zeg maar dat ik moe ben.... Dit was het even voor vandaag, ik moet nu eten. Volgende keer hoop ik wat foto´s erop te zetten, maar ik heb hier zo weinig tijd voor dat het er niet van komt.

Liefs!

El segundo mensaje de Guatemala

Even een tweede berichtje, want na vandaag vrees ik dat ik niet heel veel tijd meer zal hebben om te bloggen... Mijn project begint namelijk morgen. Vanochtend ben ik daar naartoe geweest, samen met een vrouw van de school waar in Spaanse lessen heb. Gisteren heb ik bij een ander project gekeken, maar daar waren al drie andere studenten en dat leek me toch een beetje te veel op 24 kinderen. Het project waar ik morgen mee ga beginnen is echter wel in een dorpje verderop. Het dorpje heet San Miguel en ik moet met een camioneta. Dat zijn enorme Amerikaanse bussen, die ze ook wel chickenbuses noemen. Vraag me niet waarom, ik heb er nog geen kip in gezien. Reizen in zo´n bus is al een ervaring op zich. Het lijkt een beetje op reizen in Suri, met keiharde muziek, maar ze racen gelukkig wat minder hard. Dat hoeft ook niet want ze krijgen toch wel voorrang, na hard toeteren natuurlijk. Bij dit project zijn er op dit moment geen vrijwilligers, dus ik heb nu tenminste het idee dat ik hier echt nodig ben. Wat dat betreft ben ik blij dat ik voor mezelf ben opgekomen.

In Antigua zelf verdwaal ik nu nog regelmatig. Voor mij lijken al die straatjes op elkaar, hoewel er op zich wel een duidelijk systeem in zit. De Avenidas lopen van noord naar zuid en in het zuiden staat een vulkaan, el volcán Fuego (vuur). Het zuiden is dus niet moeilijk te vinden op zich... De straten van oost naar west heten calles en zijn, net als de avenidas, opgedeeld in verschillende blokken, cuadras. Logisch, maar ik ben een nitwit wat dat betreft. Geef mij maar straatnamen...

Bij mijn gastfamilie is het ok. De familie is aardig en ik ben elke dag weer benieuwd wat ik te eten krijg. We krijgen drie maaltijden per dag, el desayuno, el almuerzo, warm eten, en la cena, dat is vaak wat lichter eten dan het eten in de middag. Qua eten heb ik geluk met mijn gastfamilie. Heb elke dag nog iets anders gehad en het is erg lekker. Ik woon samen met nog drie andere meisjes uit Nederland en twee Amerikaanse meisjes die erg jong zijn. De andere meiden zijn hier al wat langer dus ze kennen meer mensen. Het mensen leren kennen gaat snel, maar de contacten blijven redelijk oppervlakkig. Ook niet zo gek, ik ben hier nog maar drie dagen en blijf maar een maand. Gezellig is het iig wel.
Gisteren ben ik weer wat wezen drinken in een bar met de naam Monoloco, gekke aap, jaja. Hier was het ladiesnight en dan verkoopt men mixjes voor 3 quetzal, dat is ongeveer 30 cent! Volgens mij willen ze iedereen hier dronken hebben. Ze schenken dan ook nog de helft van het glas vol met bijvoorbeeld Bacardi, dus jullie kunnen je misschien wel voorstellen dat ik me 's ochtends, toen ik om 6 uur opstond, niet echt topfit voelde...

Even iets over de Spaanse lessen. Ik merk nu al dat ik steeds meer versta en de grammatica gaat op zich goed, maar het spreken is best pittig. Ik ben veel dingen vergeten, maar het komt allemaal wel weer terug. Vloeiend Spaans zal ik niet spreken, maar ik kan me straks denk ik in ieder geval goed redden. Mijn lerares heet Mirian en ze is una poca gorda haha. Ik moet telkens uitleggen welke Mirian ik bedoel, de kleine of de grote, want er zijn er twee. Wanneer ik in de war ben en onnodige fouten maak, roept ze keihard: Brendaaaaaaaaa en daarna verbetert ze me. Gelukkig is mn uitspraak wel goed, haha. Tot zover voor vandaag. Ik heb vandaag een uurtje eerder Spaanse les omdat ik dit weekend op een tripje ga en op de vrijdag dan geen Spaanse les kan volgen. De uren haal ik dus in. Mocht je me voor dat maandje nog een kaartje willen sturen dan kan dat, mijn adres is:

2a.Avenida Sur no.67
Antigua
Guatemala

Ik ga nu even wat eten.

Liefs!

Eerste berichtje uit Antigua

Dag allemaal,

Na een vlucht van zo´n 18 uur ben ik gisteren dan aangekomen. Was doodmoe natuurlijk en moest om 6.15 opstaan, omdat mn Spaanse lessen begonnen. Ik versta veel, maar zelf praten is een ander vak.... Antigua is inderdaad erg toeristisch, maar het leren kennen van mensen gaat echt muy rapido. Ik voelde me vanochtend wat moe en verloren, maar dat is in de loop van de dag weggeebt. Tot nu toe ben ik blij dat ik hier naartoe ben gegaan! Heb al mensen ontmoet uit de VS, Engeland, Duitsland, Belgie en natuurlijk uit Guatemala zelf. Ik hoop wel meer van de omgeving te zien, maar heb een erg druk programma! ´s Ochtends werken en s middags talenschool, met een privé ´maestra...´ Het is gelukkig wel een leuk mens. Ik weet alleen nog niet zo hoe ik nu naar mijn werk moet gaan komen, want ik zit in en ander dorpje, we´ll see.

Mijn eerste observaties...

1. Wat een vreselijke combinaties kleding draagt men in het vliegtuig zeg!
2. Ik ben nog steeds slecht in het alleen vinden van de weg, maar ik moet nu wel opletten, dus het gaat beter.
3. Er zijn te veel keien in Antigua.
4. Het is hier kouder dan ik dacht, de Guatemalteken zelf noemen het winter, maar het is nog steeds wel zo´n 25 graden, met veel regen. Tot zover mn eerste berichtje. Ik ga vanavond wat drinken met wat meiden, want één van hen is jarig, ben benieuwd!

Liefs, Brenda

PS: Ik heb een shittoetsenbord, dus sorry voor evt.typfouten

Ready steady

Koffer bijna gepakt, gesocialized, laptop aangegeven bij de politie (stomme dieven, blijf met je poten van mn spullen af:S) verzekering afgesloten, inentingen had ik al, allerlei dingetjes gekocht (waarom doe ik dat toch voordat ik op reis ga?), hopelijk verder alles geregeld... Klaar voor mn reis! Het is maar voor een maand, maar ik heb er zin in en vind het ook wel spannend. Volgende berichtje zal vanuit Guatemala komen, dan zullen jullie ook weten of ik al enigszins met mn gastfamilie kan praten... Ik kan een beetje Spaans, maar of ik nog zinnen kan formuleren is de vraag;)

juf Brenda

Hoera! Na twee jaar de Pabo te hebben gedaan, mag ik me nu officieel juf Brenda noemen. Lekker hoor, dat deze opleiding nu ook afgerond is:) Na al dat getyp van met name de afgelopen weken een mooie afsluiting! Het wordt nu dan ook tijd om aan het werk te gaan, maar eerst: Guatemala. 6 Juli vertrek ik en ik heb er zin in!

Voorbereiding in gang

Even een kleine update, want ik moet eigenlijk hard aan het typen zodat ik straks ook klaar ben met de Pabo! Afgelopen vrijdag ben ik naar een vrijwilligersbijeenkomst geweest  van Activity. Leuk, want je komt meteen in de stemming voor de verre reis. Wist je bijvoorbeeld dat het in sommige landen onbeleefd is om je schoenzool te laten zien? En dat het erg Nederlands is om niet alleen de jarige te feliciteren, maar iedereen die eromheen in de kamer(of waar dan ook) zit, ook? Dit soort leuke voorbeeldjes kwamen veel aan bod. Verder hebben we het natuurlijk nog over ervaringen van andere vrijwilligers gehad en heb ik alvast kennis gemaakt met mensen die ook in ongeveer dezelfde periode naar Guatemala gaan. Ik weet nog steeds niet bij welk project ik precies ben ingedeeld. Het kan ook zo zijn, dat ik dat daar pas hoor. Ik zie wel, ben er niet zo huiverig voor. Heerlijk om weer even ver weg te gaan en te bivakkeren in een compleet andere omgeving. Heb er alvast zin in!

It's alive! Almost....

Aangezien mijn weblog op dit moment inderdaad hartstikke dood is, even de volgende mededeling: vanaf begin juli hoop ik 4 weken in Guatemala te zitten, dan zal ik dit weblog ook weer tot leven wekken (dat klinkt eng...).

Mysterie opgelost?:)

Bloed!

Voor een leuk berichtje over bloed en prikken, verwijs ik jullie naar de blog van Eva en Vincent;)  Handig hoor!

Algehele crisis

Ik ga gebukt onder onder een algehele-ik-heb-geen-inspiratie-en-zin-om-een-leuk-maar-toch-zinnig-stukje-te-typen-voor-mijn-weblog-crisis. Dat jullie dat maar even weten!

December

December, in Nederland een feestmaand. Ik heb al helemaal de Sinterklaaskriebels, mede doordat ik nu mijn stage doe in een kleuterklas. Leuk, hoe die kleuters ermee bezig zijn. Ze zijn wel wat drukker dan 'normaal', maar ze vinden het dan ook erg spannend! Ben benieuwd hoe dat rond kerst zal zijn. Heeft iemand trouwens nog leuke ideeën rond het thema 'kerst' in een kleuterklas?

In Suriname is december ook de tijd van de Decembermoorden. Het proces tegen Desi Bouterse is - eindelijk- na 25 jaar begonnen. Er waren zelfs al geruchten dat Bouta, zoals ze hem in Suri ook wel noemen, een soort aanslagen aan het voorbereiden was. Vandaag was de eerste dag van het proces. Bouta zelf is niet gekomen, zoals men min of meer verwachtte. Suriname is nu ook hier volop in het nieuws. Het is dan weer jammer dat Bouta weer de aandacht krijgt die hij altijd zo graag wil...(ja, ook op dit blog) Ben benieuwd wat eruit komt, mijn ex-collega's in Suriname zullen het wel druk hebben, daar bij de krant! Zelf heb ik Bouta nooit gezien, maar had er ook niet zo'n behoefte aan. Ik heb namelijk gemerkt dat meneer wel erg vol van zichzelf was en is.

De 15 slachtoffers van de decembermoorden

Politie en licht

Ik fiets nogal eens door Groningen, zoals de meeste mensen. Al heel lang heb ik geen licht op mijn fiets. Ik ben gewoon te lui om een lichtje te kopen. Heb ook nog altijd geluk gehad, wat betreft boetes...(*afklop*) Nu is het gedoogbeleid van de politie wat betreft losse lictjes de laatste tijd veel in het nieuws. Gelukkig doet Groningen niet aan die onzin van verplicht vast licht mee, zo zeiden ze. maar controleren deden ze ineens weer wel! Twee avonden achter elkaar, op een straat waar ik altijd langsfiets... Op mijn fietsje fietsend (zonder licht) hoor ik ineens een man sissen: "Politie, honderd meter verderop!" Ik stap af en loop erlangs. Pfff, ontsnapt aan een boete. Dank u wel meneer! De volgende avond fiets ik, nog steeds lichtloos, naar de bios. Een jongen: "Politie, even verderop!" Hup, van mn fiets, weer lopen totdat ik ze voorbij ben. Pfff, weer ontsnapt aan sneu geld betalen. Bij de bios aangekomen koop ik het kaartje en besluit daarna maar direct lichtjes te kopen die de politie hier gedoogd. Bedankt, mensen die me even hebben gewaarschuwd, maar ik zal er niet altijd met geluk afkomen, vrees ik!

Daar is de Pabo weer

'Onderwijs op pabo demotiveert meesters'
Uitgegeven: 18 oktober 2007

NIJMEGEN - Mannelijke studenten op de pabo haken na een paar jaar af, omdat het onderwijs op hun hogeschool te veel is gericht op de ontwikkeling van het kind en te weinig op het bijbrengen van kennis.

Toekomstige meesters vinden de opleiding te vrijblijvend en te weinig uitdagend en te veel gericht op de belangstelling van de grote meerderheid aan vrouwelijke studenten.

Leerkracht

Pabodocente en onderwijskundige Gerda Geerdink promoveert volgende maand aan de Radboud Universiteit in Nijmegen op een onderzoek naar diversiteit op de pabo. Zij stelt dat de pabo's zich om te beginnen weer eens moeten afvragen wat eigenlijk een goede leerkracht voor de basisschool is.

De opleiding is volgens Geerdink te veel aangepast aan de aanstaande juffen, die bijna allemaal het liefst met kwetsbare kinderen willen werken.

Nu vraag ik me weer af, waar Geerdink het op baseert dat bijna alle juffen met kwetsbare kinderen willen werken en hoe dat dan terugkomt in het onderwijs op de Pabo's. Natuurlijk, alleen vrouwen in het basisonderwijs is geen goede ontwikkeling, maar dit berichtje komt op mij veralgemeniserend over. Toch maar eens dat echte onderzoek lezen dan, want dit is erg kort door de bocht, heb ik het idee.

4 mijl

4 Mijl lijkt niet veel. Toch kun je best moe zijn na 4 mijl hardlopen:) Ik was best moe, na mijn 4 mijl van Haren naar Groningen, maar ik herstelde ook weer snel, zo merkte ik. Leuk, zo'n hardloopevenement. Ook leuk waren de mensen die naar me kwamen kijken, ook al loop je bij zo'n drukte het risico dat je toch niks ziet. Bedankt! Mijn tijd viel me mee, ik ben er best trots op. Ik vind hardlopen nog steeds stom, maar ik krijg er wel energie van en ik zie er een beetje strakker uit, hihi. Volgend jaar wil ik weer meedoen en dan ga ik mijn tijd gewoon verbeteren. Eitje;)

Pete

Ik ga niet heel vaak naar concerten, maar deze wilde ik niet missen. Mijn broertje kwam ermee aanzetten en dus ben ik, gezellig samen met mijn broertje, Jolanda (vriendin van mn broertje) en mijn zusje naar Pete Murray geweest in de Oosterpoort. Er hing een gezellig, gemoedelijk sfeertje. Volgens mij waren er veel mensen die hebben gebackpackt in Australië, want mister Murray is Australiër en daar erg populair. Hmmm...misschien moet ik daar ook eens naartoe.

Hieronder een tekst van een liedje van Pete Murray, waar ik het helemaal mee eens ben, ook al doe ik het zelf niet altijd...

"Opportunity"

And so it goes another lonely day
Your savin time but your miles away
Your fly was drownin in some bitter tea
For seeing lost opportunity

Find your mirror go and look inside
And see the talent you always hide
Don't go kidd yourself well not today
Satisfaction's not too far away

Hold on now your exits here
It's waiting just for you
Don't pause too long
It's fading now
It's ending all too soon you'll see

Soon you'll see

Your coffee's warm but your milk is sour
Life is short but your here to flower
Dream yourself along another day
Never miss opportunity

Don't be scared of what you cannot see
Your only fear is possibility
Never wonder what the hell went wrong
Your second chance may never come along

Hold on now your exits here
It's waiting just for you
Don't pause too long
It's fading now
It's ending all too soon you'll see

Soon you'll see

Hold on now your exits here
It's waiting just for you
Don't pause too long
It's fading now
It's ending all too soon you'll see

Soon you'll see [x5]

Vooral het stukje

Don't be scared of what you cannot see
Your only fear is possibility
Never wonder what the hell went wrong
Your second chance may never come along

is volgens mij zo waar!

Suri

Suriname blijft me bezighouden. Waarom? Geen idee. Of ik denk zelf met weemoed aan mijn stagetijd daar terug (je maakt alles toch mooier) óf iemand anders herinnert me eraan. Zo kreeg ik laatst een mailtje met de vraag of ik nog Surinaamse songteksten had. Een paar dagen later werd me de vraag gesteld hoe lang het ook alweer geleden is dat ik terugkwam uit Suriname. Drie jaar dus alweer. Ook is er nu een collega van toen in Nederland of zegt ineens een mede-student (van wie je het niet verwacht): "Mi no sabi", enz. Dat soort kleine dingetjes. De buitenlandkriebels beginnen weer harder te kriebelen, maar het sparen gaat langzaam (lees: niet) en de studie moet weer voltooid worden. Daar heb ik voor gekozen, dus dat gaat ook gebeuren! Bovendien vind ik het erg leuk, natuurlijk. Jammer genoeg kan ik mijn collega niet zien. Hij blijft alleen deze week nog en dan heb ik allerlei verplichtingen en andere afspraken. Erg spijtig, maar ik zal vast en zeker nog eens naar Suriname gaan, al is het alleen al om het lekkere eten;)

Overleden?

Nee, de titel is niet zo erg als doet vermoeden. Het gaat over mijn weblog... Deze is namelijk nog niet overleden, hoewel ik hem de laatste tijd (alweer) ernstig heb verwaarloosd. Nu ik weer in mijn normale ritme zou moeten komen, denk ik dat er ook vaker updates zullen verschijnen. Dit wennen aan het 'normale'ritme wordt wel een beetje bemoeilijkt, want het begin van tweede (en laatste, hoeraaa) schooljaar verliep nu niet echt vlekkeloos. Buiten het feit dat we al om half negen aanwezig moesten zijn, viel er een uur uit, waren de groepen nog niet helemaal samengesteld en was en is er nog geen tutor beschikbaar voor één groep. En laat dat nu net mijn groep zijn. Maar we maken ons niet druk... Nee, want het is namelijk niet de schuld van de vestiging in Groningen zelf, maar de schuld van het College van Bestuur. Tja en die zitten in Leeuwarden. Tuurlijk. Nou, dan maak ik me ook maar niet druk. Ik héb het ook nog niet erg druk, want mijn stage moet ook nog beginnen. Ik ben nu in afwachting van een mail van mijn stageplek, dus ik hoop deze week te beginnen.
Elk nieuwe schooljaar maak ik ook een aantal goede voornemens. Dit jaar zijn dat (meestal zijn ze hetzelfde...;)):
- Goedkoper boodschappen doen;
- Meer sporten (ik ben al op de goede weg, door aan de 4 mijl mee te gaan doen, nu moet ik zo af en toe wel hardlopen he...)
- Daadwerkelijk alles lezen;
- Uitstellen vermijden;
- Sparen;
- Vaker updaten!
Nu ik dit zo 'op papier' heb gezet, moet ik me ook wel aan deze voornemens houden, toch? Ben ik even blij dat ik niet rook.